Coaching

Mensen stellen me vaak de vraag waarom ze ervoor zouden kiezen om naar een coach te gaan.

Waarom niet, vraag ik dan?

Als ik naar mezelf kijk en zie welke waardevolle inzichten ik de afgelopen jaren heb opgedaan door de opleidingen die ik heb gevolgd, de boeken die ik heb gelezen en de gesprekken die ik heb gevoerd met verschillende coaches. Inzichten die me helpen bij alle aspecten van het leven, zowel privé als zakelijk.

Uitdagingen waar ik vroeger zeker weten voor was weggelopen, angsten die ik heb overwonnen en confrontaties die ik nu wel durf aan te gaan. Zeker roepen deze situaties spanningen en angstgevoelens op en zeker slaan mijn gedachten volledig op hol en vertelt mijn reptielenbrein me dat ik het vooral niet moet doen.

Maar dan…het verschil met vroeger is dat ik nu kan putten uit ervaringen uit het verleden. Ik herken het angstgevoel (want dat is er altijd) en ik weet nu ook dat dat gevoel en de gedachten daarover weer wegtrekken en dat ik daarna nog altijd leef…er gebeurt niks…de wereld vergaat echt niet!

Ik durf erop te vertrouwen…beter gezegd, ik durf in mezelf te vertrouwen en ik geef niet toe aan mijn gedachten en de stem die zegt dat ik het niet kan. Die stem en gedachten zullen er de rest van mijn leven zijn en blijven proberen om me af te houden van nieuwe dingen…maar het goede nieuws is dat je er niks mee hoeft te doen! Helemaal niks!!!

Ik ben bang en doe het niet
Ik ben bang en doe het wel

Waar kies jij voor?

Ik ga graag het gesprek met je aan zodat jij ook veerkrachtiger, flexibeler, effectiever en vrijer in het leven kan staan.

yvette@colorfulrebelcoaching.nl
06-28302250

 

 

Wat is geluk?

Er was eens een arme oude man wiens enige bezit een schitterende schimmel was. Al jarenlang hadden de mensen uit zijn dorp hem gezegd het paard te verkopen omdat het een hoop geld op zou brengen en hij verder geen cent had om uit te geven. “Het paard is een deel van mijn familie, en je familie verkoop je niet”, was steevast zijn antwoord.

Op een nacht verdween het paard uit zijn stal en de mensen zeiden: “Zie je nou wel ouwe, dan had je maar niet zo dom moeten zijn en het beest moeten verkopen. Nou heb je helemaal niks meer. Een groter ongeluk had je niet kunnen overkomen”. Maar de oude man zei: “Wie weet of het een geluk of een ongeluk is. Het enige dat ik weet is dat het paard weg is. Maar of het een ongeluk is? Wie kan er verder zien dan zijn neus lang is?”

Een aantal weken later kwam het paard op een nacht met twaalf andere, wilde paarden terug naar de stal. Blijkbaar was het losgebroken om zijn soortgenoten te zoeken en had het uiteindelijk de weg naar zijn baas teruggevonden. De mensen uit het dorp zeiden: “Ouwe, je had volkomen gelijk. Het was helemaal geen ongeluk maar juist een geluk dat het beest er vandoor ging, want nou ben je een vermogend man”. Maar de oude man antwoordde: “Wie weet of het een geluk of een ongeluk is. Het enige wat ik weet is dat het dier met twaalf andere paarden is teruggekomen. Maar of het een geluk of een ongeluk is ……?”

In de volgende dagen en weken probeerde de zoon van de oude man de wilde paarden te temmen en viel daarbij van een woeste hengst. Beide benen werden verbrijzeld. De mensen uit het dorp zeiden: “Ouwe, zo’n geluk was het nou inderdaad ook weer niet dat je paard met die anderen is teruggekomen. Je had helemaal gelijk, want nu is je zoon invalide en een groter ongeluk kon je haast niet overkomen”. De oude man verzuchtte: “Wanneer houden jullie nou eindelijk eens op met te doen alsof je vandaag weet hoe morgen zal zijn? Het enige dat ik weet is dat mij vandaag een ongeluk is overkomen, maar meer weet ik niet.”

Een paar maanden later brak er oorlog uit in het land, en alle gezonde jonge mannen van het dorp moesten in het leger dienen en werden naar het front gestuurd. Geen een keerde levend in het dorp terug.
En wat zeiden de mensen als ze de oude man tegenkwamen ……?

 

Staying in my own business…

…is a fulltime job!

Begin dit jaar ben ik gestart met de opleiding familie- en organistatieopstellingen bij Els Thissen. Na veel dubben en twijfel heb ik uiteindelijk toch de knoop doorgehakt en heb ik de stap gezet…
Waarom al die twijfel dan…nou mijn ego dacht er toch iets van te moeten vinden en wilde zijn prominente plekje koste wat kost beschermen.

Familieopstellingen, oordelen, dynamieken, Byron Katie, overtuigingen, projectie…en in je hok blijven.

Al deze termen zijn de afgelopen maanden de revue gepasseerd en hebben er toch wel voor gezorgd dat ik anders over zaken ben gaan nadenken of beter gezegd zaken anders ben gaan zien. Vooral het in mijn hok blijven of beter gezegd het constant uit mijn hok zijn is iets waar nog werk te verzetten valt.

Ik realiseerde me afgelopen weekend toen we in de stad waren pas hoe ik altijd uit mijn hok ben.
We lopen een kledingzaak naar binnen en het eerste wat ik doe is de zaak “scannen”. Waar staan de verkopers, zijn er mensen in de zaak die ik ken…want ik wil natuurlijk wel iedereen vriendelijk groeten en stel je voor dat er een bekende binnen is wat zal hij wel niet denken als ik hem niet zie en groet. Wat zal hij wel niet denken of beter gezegd wat wil ik niet dat hij van mij denkt…wat wil ik absoluut niet dat iemand van mij denkt?!?

Deze vraag kun jij je natuurlijk ook zelf stellen…wat wil jij niet dat iemand van je denkt? En vraag je dan ook eens af welke strategieën je allemaal in het leven roept om dit te vermijden.

Maar dan stel ik ook meteen een andere vraag…is het je ooit gelukt om voor iemand anders te bepalen wat hij van je denkt…? Het antwoord op deze vraag zal waarschijnlijk “nee” zijn en dus stop je energie in zaken waar je absoluut geen invloed op hebt.

In je hok blijven, je met jezelf bemoeien en bezig houden is een fulltime baan op zich en als dit je gaat lukken zal het ook leiden tot meer energie en minder vermoeidheid.

Begin klein en word je bewust van je uitstapjes uit je hok…